Montessori’s internationale faam
Haar roem verspreidde zich snel over de hele Westerse wereld en de toenmalige westerse koloniën, speciaal het vroegere Brits-Indië, nu India. Ook in de Verenigde Staten werden binnen de kortste tijd werden voor kleuters uit de betere kringen van Oost- tot Westkust Montessoriklasjes ingericht. In 1913 schrijft Alexander Graham Bell:'Dear Dr. Montessori,
On behalf of the Montessori Educational Association of America I have the honor to inform you that we have elected you as its first Honorary member and to express to you in this way our deep appreciation of your great work for humanity.
When the children had completed an absorbing bit of work, they appeared rested and deeply pleased. It almost seemed as if a road had opened up within their souls that led to all their latent powers, revealing the better part of themselves. They exhibited a great affability to everyone, put themselves out to help others and seemed full of good will.'
Op uitnodiging van onder meer Alexander Graham Bell en Thomas Edison bezocht zij de Verenigde Staten in 1915, een reis die aanving met een lezing in een afgeladen Carnegie Hall in New York. In Californië gaf Montessori trainingen aan leerkrachten, die uit alle Amerikaanse staten toestroomden. Ter gelegenheid van de wereldtentoonstelling van San Francisco, die in 1915 gehouden werd, werd een klaslokaal ingericht met een glazen wand, waarachter de toeschouwers met eigen ogen konden waarnemen hoe 21 voor de gelegenheid geselecteerde arme kinderen met de methode aan de slag gingen met dezelfde voor die tijd verrassende resultaten als in het 'Casa dei Bambini'. Het maakte grote indruk op het publiek. Op de wereldtentoonstelling werden maar twee gouden medailles vergeven, beide voor de Montessori-klas. De klas stond onder leiding van Helen Parkhurst, de latere grondlegster van het Dalton onderwijs. Maar die eigenzinnigheid van Parkhurst werd tevens oorzaak van een breuk met Montessori . Want evenmin als Freud kon Montessori afwijkingen van haar leer verdragen en brak zij met mensen die van volgelingen tot zelfstandige voortzetters werden, met eigen ideeën. Dit is natuurlijk strijdig met het ideaal van de ontwikkeling tot zelfstandigheid en vrijheid dat zij voor de kinderen zo hartstochtelijk beleed.
In 1934 verliet Maria Montessori Italië, omdat Mussolini wilde ingrijpen in haar onderwijssysteem. Het montessorionderwijs hield daardoor in Italië op te bestaan. Maria Montessori verhuisde naar Barcelona, waar zij in 1936 door het uitbreken van de Spaanse burgeroorlog werd verdreven. Zij vestigde zich vervolgens in Nederland, na een kort verblijf in Engeland. Het hoofdkwartier van de Montessoribeweging was toen al in Nederland gevestigd. In oktober 1939, dus kort nadat Engeland de oorlog verklaarde aan Duitsland vanwege de Duitse inval in Polen, verliet zij Nederland om een reis naar India te maken. Daar gaf zij een groot aantal lezingen en Montessoricursussen. Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog duurde haar verblijf in India tot 1946. In dat jaar keerde zij terug naar Nederland, waar zij in 1950 benoemd werd tot ridder in de Orde van Oranje Nassau en een eredoctoraat ontving van de Universiteit van Amsterdam.
Op 6 mei 1952 overleed zij. Zij werd begraven in Noordwijk
Recent Nederlandstalig boek over Montessori:
Marjan Schwegman Maria Montessori 1870-1952 Amsterdam: Amsterdam University Press, 1999Website van de Nederlandse Montessori Vereniging